Vertrouwenspersoon in naam, niet in functie

In een recente strafzaak werd een docent veroordeeld voor seksueel misbruik van een leerling.

In de uitspraak werd hij ‘vertrouwenspersoon’ genoemd, omdat hij haar aanvankelijk hielp bij problemen thuis.

Maar dit was natuurlijk géén professionele vertrouwenspersoon. Hij had als docent overwicht, er was leeftijdsverschil en hij hád haar vertrouwen, maar dat is iets anders... Hij begon als “iemand die er voor haar was”, maar het verhaal eindigde in afhankelijkheid, seksueel misbruik en psychische schade.

Mijn punt:

Professioneel luisteren is iets anders dan aardig zijn of betrokken. Voor mij betekent professioneel luisteren dat ik geen eigen belang nastreef. Dat ik me bewust ben van mijn rol en kritisch blijf kijken naar de relaties die ik opbouw. Nooit toewerken naar afhankelijkheid maar naar 'empoweren' van de ander (en ik weet dat dat woord een jeukwoord is, maar het is korter dan beschrijven wat het betekent als je andermans autonomie respeteert). Een vertrouwenspersoon mag zich niet laten vleien door aandacht. Of ‘ja’ zeggen op de vraag om coach, mentor of vaste steunfiguur te worden. Dat ondermijnt namelijk de veiligheid en onafhankelijkheid die juist zo hard nodig zijn.

En precies hierom vind ik het belangrijk dat organisaties goed opgeleide (liefst LVV-register) vertrouwenspersonen beschikbaar stellen.

In de rechtspraak zien we wat er mis kan gaan als dat niet gebeurt.

👁️‍🗨️ Vind je het leuk te leren van rechtszaken, kijk dan eens bij mijn extra activiteiten of bijscholing.